XII Festiwal Muzyczny im. Wojciecha Kilara LUSTRA ZIEMSKIE I NIEBIAŃSKIE KONCERT FINAŁOWY
Orkiestra Filharmonii Gorzowskiej
Agata Zubel / sopran
Przemysław Fiugajski / dyrygent
MACIEJ JABŁOŃSKI
Himmlisches Leben – hommage a Gustav Mahler
PAWEŁ SZYMAŃSKI
Trzy pieśni do słów Trakla na sopran i orkiestrę kameralną
Sen
(Ein Traum)
Przechodzącej
(Einer Vorübergehenden)
Jesienią
(Im Herbst)
GUSTAV MAHLER
IV Symfonia
Bedächtig, nicht eilen
In gemächlicher Bewegung, ohne Hast
Ruhevoll
Sehr behaglich
Program koncertu finałowego XII Festiwalu Muzycznego im. Wojciecha Kilara łączyć będzie trzy fascynujące spojrzenia na dziedzictwo muzyki i kultury europejskiej – każde inne, osobne, zanurzone w aurze własnych czasów, a jednocześnie – w muzycznym „mikroświecie” swojego twórcy.
Himmlisches Leben (2025) Macieja Jabłońskiego to utrzymany w poetyce snu, a zarazem niezwykle przemyślany i wyszukany dialog współczesnego polskiego twórcy z muzyką Gustava Mahlera. Kompozytor, unikając ostentacyjnych kontrastów i ostrych granic, „przeprowadza” słuchacza od późnoromantycznego oryginału do własnego świata. Znane tematy z IV, V i VI Symfonii Mahlera zostają tu przekształcone, odrealnione, rozwinięte i przefiltrowane przez estetykę XXI wieku – sonoryzm, spektralizm i elektronikę. W tej onirycznej dźwiękowej wizji przeszłość i teraźniejszość stapiają się w jedno.
Z kolei w Trzech pieśniach do słów Trakla na sopran i orkiestrę kameralną (2002) Paweł Szymański sięga do tradycji liryki wokalnej, stając wobec dziedzictwa pieśni poprzednich epok. Choć można dopatrzyć się tu śladów wczesnoromantycznej estetyki Schuberta i Chopina, to emocjonalność całego cyklu determinują pełne melancholii i duchowego niepokoju poezje austriackiego ekspresjonisty – Georga Trakla. Muzyka Szymańskiego, balansując na pograniczu dźwięku i ciszy, istnienia i zanikania, staje się migotliwą, kruchą i niezwykle przejmującą pieśnią o zwątpieniu, bezradności i duchowej rozpaczy.
IV Symfonia (1899-1900) Gustava Mahlera to w dorobku austriackiego twórcy dzieło wyjątkowe – wykraczające poza proste definicje; pełne symboli i wieloznaczności. Jasna, śpiewna, chwilami dziecięco naiwna Symfonia skrywa bowiem pod „niewinną” powierzchnią metafizyczny niepokój i mroczną tajemnicę. Od quasi-bajkowego początku, przez groteskowy taniec śmierci, aż po ostatnie, intymne takty dziecięcej pieśni o niebiańskim życiu Mahler prowadzi nas przez świat, w którym życie i śmierć, spełnienie i tęsknota, dobro i okrucieństwo przenikają się w sposób dojmująco prawdziwy i metafizyczny zarazem.
Zapraszamy na spotkanie trzech światów, na styku których wydarzyć się może nieskończenie wiele.
