MISTRZOWSKIE INTERPRETACJE Koncert symfoniczny

Mozart i Brahms. Genialny klasyk i klasyczny romantyk. Obaj doskonale czuli ducha swojej epoki, choć ten drugi zawsze uważał, że jako kompozytor urodził się za późno. W ten sposób dawał wyraz swemu przywiązaniu do tradycji, za którym oprócz Bacha i Beethovena, stał również Mozart.

Z imponującego dorobku tego ostatniego przypomnimy Symfonię nr 35 D-dur (1782). Dzieło powstało na bazie serenady skomponowanej z okazji zaślubin córki zaprzyjaźnionego z Mozartem burmistrza Salzburga – Zygmunta Haffnera. To właśnie od nazwiska jego rodziny Symfonia nr 35 otrzymała miano „Haffnerowskiej”. Jak na okolicznościowy utwór przystało, utrzymana jest w patetycznym, uroczystym tonie. Brzmiąc kunsztownie, pozostaje zarazem utworem lekkim i pełnym uroku.

Napisany przez Brahmsa prawie sto lat później II Koncert fortepianowy B-dur op. 83 (1881) publiczność przyjęła bardzo entuzjastycznie. Kompozytor, kontynuując osiągnięcia klasyków w zakresie formy koncertowej, nadał dziełu wyraźnie symfoniczny charakter. Przejawia się on w rozbudowanej czteroczęściowej formie, a także w zapisie partii solowej - podporządkowanej symfonicznej całości i dalekiej od błyskotliwych popisów. Subtelna muzykalność i muzyczna równowaga – oto romantyzm według Brahmsa.

Filharmonia Gorzowska